terapiatraumy.pl

LOGO KUTW

Małgorzata Sieczkowska

Trauma – wypowiedzieć niewypowiedziane


Traumatyczne zdarzenia życiowe, na które nie mieliśmy wpływu oraz zdarzenia zagrażające naszemu życiu, nad którymi nie mieliśmy kontroli, są zapisane w ciele, a więc w ciele należy ich szukać i słuchać ciała, żeby się z nich wydobyć. Ale jak to zrobić? Trzeba praktykować Świadomość Ciała. Rozpoznać doznania, wewnętrzne obrazy, mimowolne ruchy, uczucia, i odczytać ich znaczenie. To jedno z wielu ćwiczeń, które stworzył Peter Levine, badacz zjawiska traumy i naturalnej zdolności do leczenia traumy u zwierząt i ludzi. W swojej metodzie, którą nazwał Somatic Experiencing (doświadczanie w ciele) ponownie przybliża nam rozumienie tego, co mówi do nas nasze ciało – czasami także poprzez objawy choroby.

Przez ostatnie trzy lata intensywnie studiowałam to podejście terapeutyczne w UTA Akademie w Kolonii. Stosuję je w swojej praktyce terapeutycznej.
Chętnie o nim powiem, ponieważ zawiera ono szereg możliwości do samodzielnego stosowania drobnych a głębokich ćwiczeń, które mogą nam pomóc uleczyć nawet bardzo stare, a być może ciągle obecne w nas, traumy.
Powiem co to jest trauma i po czym ją rozpoznać w ciele – od następstw zdarzeń życia codziennego aż po przebyte zabiegi medyczne i katastrofy naturalne.
Zaproponuję kilka ćwiczeń. Przedstawię kilka książek z popularnej serii wydawniczej Terapia Traumy.

Czytaj dalej...

traumaMedytacja – rozszerzam świadomość ciała fizycznego, ale nie opuszczam go ani na chwilę. Czuję swoje ciała subtelne i staję się świadoma wszystkich ciał jednocześnie. Jestem tu i wszędzie. Jestem większa niż myślałam, większa niż kilka godzin wcześniej, większa niż przed chwilą. Rozszerzenie…

Seks – patrzę w oczy kochanka, pozwalamy się nieść duchowemu połączeniu, które przetacza się przez nasze ciała; potężny ruch zabiera nasze biodra i dłonie, wnika do wnętrza naszych ciał, scalając je w jedną falę. Orgiastyczne drżenie wyzwala z nas wszystko, co stłumione, zatrzymane, nierozpoznane. Rozkosz i wolność w ciele. Uwolnienie…

Śmierć – najpierw pojawiała się jako znikanie innych, zatrzymując mnie na chwilę i zawsze pozostawiając w zdumieniu; potem zabrała kilka osób bliskich, okazując wpierw łaskawość w darowaniu przeczuć, że oto wkrótce nadejdzie; pozostawiła zaufanie do intuicji, bo spełniła się jej bezsłowna obietnica. Pokazała swoją twarz w fałszywej diagnozie, na kilka godzin uchylając perspektywę ostatecznego wyjścia; pozwoliła mi głęboko odpocząć w Pustce, podarowała jasność umysłu i poczucie równości wszystkiego i wszystkich. Pozwoliła mi odbyć kilka prób. W kilku odsłonach pokazała, co przede mną. Wielkie Wyjście…

Trauma – wdarcie, wtargniecie, przekroczenie i ból; wypadek, klęska, katastrofa. Świat się nagle dramatycznie zmienił. To szokujące. Starego już nie ma, Nowego jeszcze nie ma i wydaje się, że nigdy nie będzie. Chaos jak przed stworzeniem świata. Z perspektywy indywidualnej – nieszczęście, które mnie czyni starą, skamieniałą i brzydką. Patrzę z perspektywy uniwersalnej i nagle staję się stara, mądra i piękna. Przemienienie…

Tekst napisany na zaproszenie Alicji Bednarskiej i zamieszczony w wydawanym przez nią od kilku lat „Kalendarzu dla kobiet, tworzonym przez kobiety. Spirala 2014. Duchowe dziedzictwo kobiet.

Czytaj dalej...

trauma szkolnaNajgorszy w traumie szkolnej był zawsze poniedziałek rano. Genialnie opisany przez Thomasa Manna w nagrodzonej Noblem powieści „Buddenbrookowie”:

Budzik warczał i zgrzytał nieubłaganie i okrutnie. Był to ochrypły i szorstki dźwięk, raczej terkot niż dzwonienie, budzik był bowiem stary i zużyty; trwało to jednak długo, beznadziejnie długo, gdyż nakręcono go dokładnie.

Hanno Buddenbrook przeląkł się do głębi serca. Jak co rano, na głos tego zarazem złośliwego i dobrodusznego hałasu na nocnym stoliku, tuż obok ucha, wnętrzności ścisnęły mu się z pasji, żalu i rozpaczy. Na zewnątrz zachował jednak zupełny spokój, nie zmienił pozycji w łóżku i tylko, wyrwany z jakiegoś porannego mglistego marzenia sennego, otworzył oczy.

W zimnym pokoju było jeszcze zupełnie ciemno; nie rozróżniał przedmiotów i nie dostrzegał wskazówek zegara. Wiedział jednak, że jest szósta rano, gdyż wczoraj wieczorem na tę właśnie godzinę nastawił budzik… i zasnął tak martwo i głęboko, jak sypia się wtedy, gdy nie chciałoby się więcej obudzić. I oto już był poniedziałek, i była godzina szósta, a on nie przygotował żadnej lekcji! 

Czytaj dalej...

Trauma Harrego PotteraNa pierwszy rzut oka odpowiedź wydaje się oczywista! Bo przecież tu trauma na traumie i traumą pogania: zamordowani zostali jego rodzice, dzieciństwo spędził w komórce pod schodami dręczony przez kuzyna, a Voldemort przez siedem długich lat i siedem coraz grubszych tomów nieustannie nastaje na jego życie, no i w ogóle z biegiem czasu trup ściele się gęsto.

Ale żeby zaryzykować diagnozę musimy sięgnąć oczywiście do Diagnostycznego i statystycznego podręcznika zaburzeń psychicznych (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders), w skrócie DSM-5 (do dostania w Amazonie za jedyne 100 euro). Jest to najważniejsza klasyfikacja zaburzeń psychicznych (obowiązuje np. w armiach NATO), zwana „biblią psychiatrii”, wydawana przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne (APA). W maju ukazał się nowe, już piąte wydanie, które podaje zmienione kryteria diagnostyczne dla traumy.

Dlatego pomyślałem sobie, że muszę się nauczyć tych nowych kryteriów. Nie ośmieliłem się ich wypróbować ani na sobie, ani tym bardziej na kimś innym. Wtedy na myśl przyszedł mi mój ukochany Harry Potter.  Ponieważ kryteria zostały pogrupowane pod literami alfabetu (od A do H), w kolejnych odcinakach będę przyglądał się kolejnym kryteriom.

Czytaj dalej...

Trauma kolektywna trwa w duszy plemiennej

Trauma kolektywna ma swoje źródło w wojnach, kolonializmie, Holokauście, ludobójstwie, masakrach etniczych czy tzw. krucjatach religijnych. To trauma, która dotyka całych społeczności a także duszy społeczności. To temat, któremu kilkanaście lat swojej praktyki poświęcił Daan van Kampenhout, jeden z moich najważniejszych nauczycieli, znawca i praktyk nowoczesnego szamanizmu; uznany nauczyciel autorskiego podejścia do metody ustawień systemowych, twórca Systemic Ritual® – Rytuałów Systemowych, podejścia łączącego ustawienia i wywodzące się z tradycyjnych kultur szamańskich twórcze rytualizowanie procesu terapeutycznego.

Daan van Kampenhout uczestniczył  kilka lat temu w Medytacjach Oświęcimskich i – jak pisze w książce „Łzy przodków. Ofiary i sprawcy w duszy plemiennej”, którą potem napisał – nieoczekiwane doświadczył tam istnienia duszy plemiennej. Oto wybrane fragmenty jego książki:

Czytaj dalej...

mikrotraumaTrauma może mieć różne przyczyny, niektóre wydają się oczywiste:

– Wojna
Ciężkie nadużycie emocjonalne, fizyczne lub seksualne w dzieciństwie
– Zaniedbaniezdrada lub porzucenie w dzieciństwie
Doznanie przemocy lub bycie świadkiem przemocy
– Gwałt
Ciężkie zranienia i poważne choroby
– Utrata rodziców w dzieciństwie

DSM-5, czyli piąta edycja Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych) najważniejsza klasyfikacja zaburzeń psychicznych, zwana „Biblią psychiatrii”, na pierwszym miejscu wśród kryteriów PTSD (Posttraumatic Stress Disorder) wymienia jako stresory (zdarzenia wywołujące stres) trzy rzeczy: zagrożenie utraty życia, poważne zranienie i przemoc seksualną.

Czytaj dalej...

tRAUMA SZKOLNAAgresja w wieku szkolnym może pochodzić z traumy wczesnodziecięcej, jeśli dziecko przed ukończeniem trzeciego roku życia było świadkiem przemocy pomiędzy rodzicami. Takie są wyniki badań, które przeprowadziła Megan Holmes z Uniwersytetu w Cleveland (USA).

„Ludzie myślą, że małe dzieci nic nie rozumieją, niczego nie są świadome i nic nie pamiętają Ale okazuje się, że one uważnie śledzą to, co się wokół nich dzieje”. W Stanach Zjednoczonych, które liczą sobie ponad 300 mln ludzi, rocznie około 10 mln dzieci jest świadkiem różnych form przemocy domowej.

Powszechnie znane są traumatyczne skutki, jakie wywołuje przemoc u dzieci niezależnie od wieku. Mało jednak było badań naukowych na temat długofalowych skutków traumy u dzieci w tak wczesnym wieku. A wczesne doświadczenia stanowią fundament dalszego rozwoju. Dlatego tak wczesna trauma powoduje cały szereg społecznych i emocjonalnych trudności, wyrażających się m.in. w zachowaniach agresywnych.

Czytaj dalej...

medytacjeW dniach 4 – 8 listopada 2013, po raz osiemnasty odbędą się na terenie obozu Auschwitz Birkenau Medytacje Oświęcimskie, Zen Peacemakers Retreat, organizowane od 1996 roku przez Bernie Glasmanna, buddyjskiego nauczyciela z Nowego Yorku praktykującego tzw. buddyzm społecznie zaangażowany oraz Andrzeja Krajewskiego z Polskiej Wspólnoty Pokoju, który jest polskim organizatorem Medytacji Oświęcimskich.

Niewiedza, Bycie Świadkiem, Działanie z Miłością to trzy zasady Zen, które do Medytacji Oświęcimskich wprowadził Roshi Berni Glasmann, który na początku odosobnienia wyraźnie mówi: „Ja nie jestem tu nauczycielem, Auschwitz jest Nauczycielem”

Czytaj dalej...

imagesTrauma. Od przemocy domowej po polityczny terror.” To oryginalny tytuł książki Dr Judith Lewis Hermann, lekarki psychiatry z Uniwersytetu Harvarda, która jest pionierką badań nad traumą, dokonanych w latach osiemdziesiątych XX w. dzięki aktywnemu udziałowi amerykańskich środowisk feministycznych. W polskim wydaniu jej książki, pt.”Przemoc. Uraz i powrót do równowagi” pisze, że „weterani wojenni, bite dzieci i gwałcone kobiety, mają te same objawy traumy w systemie nerwowym” 

Jeśli jest przemoc, zawsze jest trauma. Mówimy m.in. o tym w audycji radiowej „Dość przemocy”.

W drugiej części audycji, przedstawiamy ćwiczenie „Pukanie do swojego ciała”, do samodzielnego praktykowania, które pozwala ponownie poczuć jedność i całość w ciele. Zachęcamy do posłuchania. Audycję można przesłuchiwać w kilku częściach.

Dźwiękowy zapis audycji „Dość przemocy” w radiu TOK FM

Czytaj dalej...

10 zasad pierwszej pomocy w traumie wg Somatic Experiencing

Pierwsza_pomoc1. Ześrodkuj się, tzn. przenieś uwagę do swojego Centrum, nieco poniżej pępka. To Cię uchroni przed nadmiernym rezonansem z traumą, której jesteś świadkiem, i pozwoli dalej swobodnie działać.

2. Oceń sytuację. Czy poszkodowany ma oznaki szoku, gęsią skórę, zaszklone oczy, płytki oddech, czy jest emocjonalnie pobudzony czy zamarł w bezruchu, czy jest zdezorientowany (rozgląda się dookoła; nie wie, co się stało; nie wie, gdzie jest)  Wezwij pomoc!

3. Wprowadź spokój i poczucie pewności. Mów wolno i pewnie: „Jestem przy Pani/Panu. Czy Pani mnie słyszy? Czy Pani mnie widzi? Czy chce mnie Pani złapać za rękę?” Trzymanie kogoś za rękę pozwala rozregulowanemu traumą systemowi nerwowemu wejść w rezonans  z innym, stabilnym systemem nerwowym (drugim człowiekiem!)

4. Obserwuj swoje uczucia w ciele i kieruj uwagę na Tu i Teraz. Twoja uważna obecność i ugruntowanie chronią Cię przed rozbiciem traumatyczną sceną i poprzez rezonans dają wsparcie poszkodowanemu.

Czytaj dalej...
Strony:  < 1 2 3 ... 9 10 11 12 13 14 15 ... 22 23 24 >