terapiatraumy.pl

Archive
Wrzesień 2014 Monthly archive

Trójkąt terapeutyczny w terapii traumy

Albrecht Dürer: Św. Hieronim w pracowni. Miedzioryt, 1514 r.

Dziś świętego Hieronima, patrona tłumaczy. Hieronim żył w drugiej połowie 4 wieku i na początku 5. Przetłumaczył Biblię z hebrajskiego i greki na łacinę, jego tłumaczenie zwane Wulgatą obowiązywało w kościele rzymskokatolickim aż do XX wieku.

Gdy osoba z traumą nie mówi w języku terapeuty, a terapeuta nie zna języka osoby straumatyzowanej, wówczas potrzebny jest tłumacz. Jednak tłumaczenie w sytuacji terapii traumy różni się od zwykłego tłumaczenia np. w sytuacji biznesowej. Podobne jest do tłumaczenia poufnej rozmowy, zwanej dokusan, pomiędzy mistrzem zen a jego uczniem.

Czytaj dalej...

Żal, a pod żalem traumaTrauma jest w życiu faktem, powiada Peter A. Levine i zapewnia, że nie musi być wyrokiem na całe życie. Ale jeśli jednak jest, to co wtedy? Wtedy jest żal. Żal o stracone, zmarnowane życie. Często pod tym żalem kryje się trauma.

Oto pięć rzeczy, których ludzie umierający żałują najbardziej:

1. Żal, że nie miało się odwagi, żeby być sobie wiernym, a zamiast tego żyło się tak, jak inni od nas oczekiwali.

2. Żal, że w życiu pracowało się  za dużo.

3. Żal, że nie miało się dość odwagi, żeby wyrażać swoje uczucia.

4. Żal, że nie utrzymywało się kontaktów ze swoimi przyjaciółmi.

5. Żal, że nie pozwoliło się sobie w życiu na więcej radości.

Wszystkie te żale zebrała Bonnie Ware. Rzuciła posadę w banku i przez osiem lat opiekowała się umierającymi i ich rodzinami. Swoje refleksje zawarła w książce: The Top Five Regrets of the Dying  (Pięć rzeczy, których żałują umierający)

 

Czytaj dalej...


Rzecz jest o traumie. O traumie maszynistów. O tym, co to znaczy dla maszynisty, gdy kogoś przejedzie pociąg (niezależnie od przyczyny, czasu i miejsca).

Krzywdzący jest tytuł filmu. Do niedawna ostatnią egzekucją było rozstrzelanie Ceaușescu. Egzekucja kojarzy się z karą śmierci, wojną, komornikiem, no ewentualnie egzekutorem mógł być piłkarz wykonujący rzut karny. Nigdy maszynista!!

Film opowiada o traumie szokowej. Nawet jeśli maszynista wcześnie zauważy zagrożenie, to prawie nie ma możliwości zapobieżenia nieszczęściu. Wynika to z długiej drogi hamowania i braku możliwości wyminięcia. Stanowi to ogromne obciążenie dla maszynisty. Podobnie jak fakt, że ofiary zostają przez pociąg często bardzo zmasakrowane.

Trauma i jej objawy pojawiają się po pewnym czasie.

Czytaj dalej...

Flashbacki czyli przebłyski traumy

Słowo pochodzi z języka angielskiego: dosłownie znaczy błysk wstecz. Używa się go w odniesieniu do literatury i filmu, gdzie oznacza wydarzenia i sceny z przeszłości stanowiące pewien wtręt w aktualnej narracji literackiej lub filmowej.  Flashbacki podobne są do retrospekcji, ale nie całkiem.

Flashbacki występują również naturalnie, gdy na przykład czujemy jakiś zapach lub smak z dzieciństwa, gdy słuchamy starej melodii lub znajdziemy się w jakimś miejscu z przeszłości. Wówczas czujemy się – przez sekundę, krótko, rzadko dłużej niż kilka chwil – przeniesieni do sytuacji z przeszłości i/lub przeżywamy ją na nowo. Ten rodzaj flashbacków jest tylko intensywną formą wspomnienia.

Inaczej w traumie.

Czytaj dalej...

Botox działa jak traumaTak wygląda klientka chirurgii plastycznej po botoksie: szczęśliwa, smutna, zmartwiona, podekscytowana, depresyjna, śpiąca. Przynajmniej według Walta Handelsmana, znanego rysownika, dwukrotnego laureata prestiżowej Nagrody Pulitzera (corocznej amerykańskiej nagrody za wybitne osiągnięcia w dziedzinie dziennikarstwa, literatury i muzyki).

Uderzające jest podobieństwo między twarzami (wciąż jeszcze głównie kobiet) po botoksie z twarzami ludzi po traumie, a także dotkniętych autyzmem. Często mamy wrażenie, że taka twarz jest jak maska, czyli po prostu martwa i nie porusza się, nic już nie wyraża. A dokładniej rzecz ujmując, nie wiemy, co wyraża. Dlatego budzi niepewność i niepokój.

Czytaj dalej...

Szanujmy wspomnienia, czyli jak zmienić pamięć na przykład po traumie?23. września br. w Warszawie, odbyła się promocja książki Ewy Woydyłło: Dobra pamięć, zła pamięć. Gośćmi autorki byli Anna Dodziuk, Małgorzata Sieczkowska, Jerzy Korzewski i Natalia Osiatyńska.

Trzeba pogratulować Wydawnictwu Literackiemu wyczucia tematu. Peter A. Levine pisze książkę o pamięci i traumie, pojutrze ukazuje się książka Bessela van der Kolka, największego znawcy traumy, The Body Keeps the Score (Ciało prowadzi ewidencję), a za tydzień wyjdzie książka Stephena Porgesa, twórcy teorii poliwagalnej, The Transformative Power of Feeling Safe (Transformująca siła poczucia bezpieczeństwa). Ewa Woydyłło zawsze miała świetną intuicję i nosa do aktualnych i nurtujących pytań.

Czytaj dalej...

Odpłynęli w siną dalErika Dittes ‚Drifting away/Odpływanie’ Projekt fotograficzny wyrażający opłakiwanie, żałobę, stratę.

Trauma. Od przemocy domowej po polityczny terror. To tytuł książki Judith Lewis Hermann, amerykańskiej lekarki psychiatry i autorki, który wskazuje na szeroki horyzont rozumienia rzeczywistości i potencjalnej wszechobecności zjawiska traumy. To znakomita książka, którą jeszcze przybliżymy w Serwisie TT, a której tytuł przychodzi mi do głowy, kiedy piszę o tym, jak sztuka współczesnej artystki z Ameryki Południowej, gdzie polityczny terror wciąż bywa obecny, pozwala na swoistą terapię traumy kolektywnej.

Czytaj dalej...

Sudarios – Całuny Trauma bycia świadkiem tortur i śmierci swoich najbliższych jest nieopisywalna. I nie będę jej tu opisywać. Wiemy, że doświadczało jej wielu ludzi w minionych wiekach oraz w systemach totalitarnych XX wieku, zwykle kobiet. Jak wyrazić traumę kobiet dotkniętych tak głęboko raniącym doświadczeniem, by uhonorować cierpienie ich serc i pamięć ich bliskich? Konieczna jest transformacja w artystyczny obraz, obiekt, medialny monument, wzniosły wizualny przekaz. Sztuka!

Daje temu wyraz współczesna artystka z Bogoty, Erika Dittes, która w swoich projektach fotograficznych od lat spełnia swoją misję dawania świadectwa i oswajania traumy kolektywnej.

Czytaj dalej...

Widok cudzego cierpienia, czyli trauma w salonieTrauma w salonie?

„Bycie widzem nieszczęść nawiedzających inne kraje jest jednym z najbardziej charakterystycznych przeżyć współczesności. Od półtora wieku patrzymy na to, co dla nas nagromadzili zawodowi, wyspecjalizowani turyści zwani dziennikarzami. Wojny to dzisiaj także obrazy i dźwięki w salonie. Informacje o tym, co się dzieje gdzie indziej, zwane wiadomościami, pełne są konfliktów i przemocy”

cytat z książki Susan Sontag  „Widok cudzego cierpienia”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2010, przekład: Sławomir Magala

Do dzisiaj pamiętam scenę uciekających Wietnamczyków, w tym ok. 7-letnią wietnamską dziewczynkę, która biegnie naga i płacze, uciekając przed siebie, czyli wprost w kierunku kamery fotografa. Sama miałam wtedy około 7 lat i myślę, że pozostaję pod wpływem tej fotografii do dzisiaj. Wiem, że szok tego dziecka, jest także moim udziałem i jestem pewna, że wiele osób wciąż ma ją przed oczami. Niedawno zresztą zrobiono  wywiad z „dziewczynką z fotografii”, dzisiaj dojrzałą kobietą, która przetrwała wojnę.

Czytaj dalej...

Lekarzu, ulecz się sam z traumy!

Powiedzenie: Lekarzu, ulecz się sam po raz pierwszy wstępuje u św. Łukasza w Ewangelii (Łk 4,23). Po łacinie: medice, cura te ipsum, a w oryginale greckim: Ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν. Przypomnijmy tylko jeszcze, że Ewangelista Łukasz był wedle tradycji lekarzem (i malarzem!).

Peter A. Levine w roku 2005 został potrącony na przejściu dla pieszych przez samochód. Szczęśliwie nie doznał jednak traumy, ponieważ zastosował na sobie własną metodę leczenia traumy, Somatic Experiencing, którą wcześniej przez 40 lat rozwijał.

Czytaj dalej...
Strony:  1 2 >