terapiatraumy.pl

Archive
Tag "trauma świadka"


Rzecz jest o traumie. O traumie maszynistów. O tym, co to znaczy dla maszynisty, gdy kogoś przejedzie pociąg (niezależnie od przyczyny, czasu i miejsca).

Krzywdzący jest tytuł filmu. Do niedawna ostatnią egzekucją było rozstrzelanie Ceaușescu. Egzekucja kojarzy się z karą śmierci, wojną, komornikiem, no ewentualnie egzekutorem mógł być piłkarz wykonujący rzut karny. Nigdy maszynista!!

Film opowiada o traumie szokowej. Nawet jeśli maszynista wcześnie zauważy zagrożenie, to prawie nie ma możliwości zapobieżenia nieszczęściu. Wynika to z długiej drogi hamowania i braku możliwości wyminięcia. Stanowi to ogromne obciążenie dla maszynisty. Podobnie jak fakt, że ofiary zostają przez pociąg często bardzo zmasakrowane.

Trauma i jej objawy pojawiają się po pewnym czasie.

Czytaj dalej...

Sudarios – Całuny Trauma bycia świadkiem tortur i śmierci swoich najbliższych jest nieopisywalna. I nie będę jej tu opisywać. Wiemy, że doświadczało jej wielu ludzi w minionych wiekach oraz w systemach totalitarnych XX wieku, zwykle kobiet. Jak wyrazić traumę kobiet dotkniętych tak głęboko raniącym doświadczeniem, by uhonorować cierpienie ich serc i pamięć ich bliskich? Konieczna jest transformacja w artystyczny obraz, obiekt, medialny monument, wzniosły wizualny przekaz. Sztuka!

Daje temu wyraz współczesna artystka z Bogoty, Erika Dittes, która w swoich projektach fotograficznych od lat spełnia swoją misję dawania świadectwa i oswajania traumy kolektywnej.

Czytaj dalej...

Widok cudzego cierpienia, czyli trauma w salonieTrauma w salonie?

„Bycie widzem nieszczęść nawiedzających inne kraje jest jednym z najbardziej charakterystycznych przeżyć współczesności. Od półtora wieku patrzymy na to, co dla nas nagromadzili zawodowi, wyspecjalizowani turyści zwani dziennikarzami. Wojny to dzisiaj także obrazy i dźwięki w salonie. Informacje o tym, co się dzieje gdzie indziej, zwane wiadomościami, pełne są konfliktów i przemocy”

cytat z książki Susan Sontag  „Widok cudzego cierpienia”, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2010, przekład: Sławomir Magala

Do dzisiaj pamiętam scenę uciekających Wietnamczyków, w tym ok. 7-letnią wietnamską dziewczynkę, która biegnie naga i płacze, uciekając przed siebie, czyli wprost w kierunku kamery fotografa. Sama miałam wtedy około 7 lat i myślę, że pozostaję pod wpływem tej fotografii do dzisiaj. Wiem, że szok tego dziecka, jest także moim udziałem i jestem pewna, że wiele osób wciąż ma ją przed oczami. Niedawno zresztą zrobiono  wywiad z „dziewczynką z fotografii”, dzisiaj dojrzałą kobietą, która przetrwała wojnę.

Czytaj dalej...