terapiatraumy.pl

Wahadłowy ruch świadomości ciała (PRAKTYKA)

Wahadłowy ruch świadomości ciała (PRAKTYKA)Pendulacja, czyli ruch wahadłowy, to termin jakiego Peter Levine, twórca SE,  używa do określenia naturalnego naprzemiennego ruchu pomiędzy przeciwstawnymi siłami w ciele: ściskającą i rozszerzającą.
Ruch ściskania (constriction) i rozszerzania (expantion) istnieje w naturze. Sztandarowym przykładem jest skurcz i rozkurcz mięśnia sercowego, a także naprzemienne ściskanie i rozszerzanie tchawicy oraz kurczenie i rozszerzanie się płuc w procesie oddychania. Drugą odmianą pendulacji, jaką obserwujemy w naturze jest ruch tam i z powrotem: wdech i wydech, kołysanie dziecka w prawo i w lewo oraz samodzielne kołysanie się dziecka w przód i w tył, przypływ i odpływ morza, a także ruchy frykcyjne intra coitus. Życie przejawia się w rytmicznym ruchu. Ten ruch ma wiele funkcji, m.in. prowadzi do autoregulacji, czyli do wyrównania poziomu pobudzenia w systemie nerwowym i doprowadzeniu organizmu do równowagi.

W praktyce Somatic Experiencing używamy ruchu wahadłowego, by w procesie terapii unikać nadmiernego pobudzenia lub by rozładować już zaistniałe pobudzenie, czy raczej doprowadzić do naturalnego rozładowania. Peter Levine uważa posługiwanie się ruchem wahadłowym za ważną umiejętność w profilaktyce traumy. I chętnie się tym dzieli z czytelnikami swoich książek.

Należy więc umieć zlokalizować w ciele dyskomfort, jakieś napięte miejsce. Następnie należy znaleźć w ciele miejsce komfortu. A kiedy są już zlokalizowane, wówczas należy wahadłowo przenosić świadomość z jednego miejsca na drugie. Świadomość jest ruchoma. Może być w lewym łokciu, w prawej stopie i gdziekolwiek ją uważnie przeniesiemy. Może się także wielokrotnie przenosić z dyskomfortu do komfortu i z powrotem.

PRAKTYKA:

1. Przenieś teraz świadomość do ciała i ugruntuj się, tj. rozpoznaj, gdzie czujesz, że Twoje ciało przylega do podłoża, np. stopy do wnętrza butów lub struktury dywanu, biodra do krzesła czy fotela, plecy, łokcie i przedramiona do oparcia fotela. Kiedy odczujesz ugruntowanie, pozostaw świadomość jeszcze chwilę dłużej w tych miejscach w ciele. Poczucie ugruntowania powinno się wówczas ustabilizować. To, na czym się skupiamy, rośnie!
Dlaczego zaczynamy od ugruntowania? – żeby poczuć, że jesteśmy tu i teraz oraz żeby poprzez uświadomienie sobie odczuć, dać ciału poczucie „jestem na ziemi”, czyli jest bezpiecznie! Jesteśmy zwierzętami naziemnymi, na ziemi jest nasze bezpieczne miejsce.

2. Rozpoznaj, gdzie w ciele odczuwasz dyskomfort: spięcie, ściśnięcie, być może na granicy bólu lub wręcz ból. Rozpoznaj, ale nie pozostawaj tam długo, jedynie odnotuj to w swojej świadomości.

3. Rozpoznaj teraz, gdzie w ciele odczuwasz komfort (po kilku sekundach Twoje ciało Ci to wskaże) Przenieś tam swoją świadomość i dalej szczegółowo rozpoznawaj doznania, składające się na ten komfort (ciepło? rozluźnienie? przestrzenność? inne?) Zabaw tu nieco!! Podelektuj się tym komfortem przez dłuższą chwilę.

4. A teraz przejdź do wahadłowego ruchu świadomości ciała. Przenieś świadomość do dyskomfortu w ciele (na krótko) i po chwili pozwól świadomości powrócić do miejsca komfortu w ciele (na dłużej) I tak praktykuj przez kilkadziesiąt sekund ruch wahadłowy: dyskomfort – komfort, dyskomfort – komfort, dyskomfort – komfort, aż …nie będzie już dyskomfortu i wszędzie zaistnieje względny komfort.  Zaistnienie względnego komfortu w ciele rozpoznamy także po samoistnych rozładowaniach typu: głębszy głośny wydech, ziewanie, burczenie w brzuchu, wysuwające się do przodu rozluźnione nogi, itp.

Ruch wahadłowy „uczy” nasz system nerwowy, że spięcie lub ból, które zwykle alarmują nasze zmysły lub towarzyszą jakimś trudnym emocjom, nie są jedyną rzeczywistością w ciele. I że wcale nie musi być „albo – albo” (albo komfort albo dyskomfort) ale że jest „i tak i tak” (i komfort i dyskomfort) To pozwala systemowi nerwowemu puścić nadmierne spięcie powstałe w jednym miejscu i świadomie zaczerpnąć z zasobu rozszerzenia, jakie zostało odnalezione w komforcie. Wahadłowy ruch świadomości ciała jest rodzajem komunikacji, łączy to, co było sfragmentaryzowane, przywraca poczucie całości.