terapiatraumy.pl

Nigdy nie jest za późno, czyli trauma rozwojowa

Trauma rozwojowa, terapia traumy„Nigdy nie jest za późno, żeby mieć szczęśliwe dzieciństwo”. Kiedy pierwszy raz usłyszałem te słowa (jeśli dobrze pamiętam od Chucka i Lency Spezzano na ich hawajskich warsztatach), mieszały się we mnie niedowierzanie i nadzieja. Jak to? Przecież to niemożliwe! Czy można odwrócić bieg czasu albo zmienić to, co się stało, żeby się odstało?

Peter A. Levine pisze, że trauma jest utratą więzi – z samym sobą, z własnym ciałem, z rodziną, z innymi, i z całym światem dookoła, a ostatecznie także z transcendencją. Bo człowiek, jak uczył Martin Heidegger, jest przecież z natury zanurzony w świecie (In-der-Welt-Sein). A trauma prowadzi ostatecznie do utraty witalności oraz potencjału do spełniania naszych marzeń i snów.

Traktuje o tym książka Healing Developmental Trauma. How Early Trauma Affects Self-Regulation, Self-Image, and the Capacity for Relationship (Uleczyć traumę rozwojową. Jak wczesna trauma wpływa na samoregulację, obraz siebie samego oraz zdolność wchodzenia w relacje) dwójki amerykańskich autorów: Laurenca Hellera oraz Aliny LaPierre, która ukazała się w ubiegłym roku w renomowanym wydawnictwie North Atlantic Books w Berkeley w Kalifornii.

Dr Laurence Heller jest m.in. współautorem tłumaczonej na wiele języków książki Crash Course. A Self-Healing Guide to Auto Accident Trauma & Recovery (Intensywny Kurs. Przewodnik autoterapii po wypadku samochodowym – trauma i powrót do zdrowia), jest też współzałożycielem Instytutu Gestalt w Denver oraz wieloletnim nauczycielem Somatic Experiencing®. Dr Aline LaPierre jest z wykształcenia psychoanalityczką i wszechstronną terapeutką ciała. Stworzyła m.in. szereg ćwiczeń wspierających praktykę ucieleśnionej uważności.

Doświadczenie bycia w więzi, bycia w kontakcie z samym sobą i z innymi, zaspakaja naszą tęsknotę do czucia się w pełni żywotnym, do życia pełnią życia. Jeśli zdolność do kontaktu jest ograniczona, zmniejsza się też nasza witalność i stąd się bierze większość problemów psychicznych i fizycznych. Nie zawsze wiemy, co nam nie pozwala, co nam przeszkadza żyć pełnią życia. Bariery tego rodzaju powstają jako reakcja na doświadczenia związane z traumą szokową i rozwojową. Chodzi zatem o to, żeby odkryć bariery, które uniemożliwiają bycie w kontakcie, z drugiej zaś strony wesprzeć zdrowe przejawy witalności.

Mam nadzieję, że podobnie jak Crash Course książka Leczenie traumy rozwojowej ukaże się w niedługim czasie po polsku. Zaletą książki jest to, że  opierając się na odkryciach z zakresu neurobiologii precyzyjnie opisuje z jednej strony zaburzenia rozwojowe spowodowane traumą, z drugiej zaś pokazuje drogi wyjścia, terapię traumy opartą na zasobach.

Pochlebnie o książce wypowiedział się Peter A. Levine: „Przejrzysta i wartościowa praca prezentuje w zrozumiałej formie narzędzia, które pomagają zrozumieć nasze fundamentalne konflikty zależności i autonomii. Autor pokazuje, jak połączyć przeciwieństwa z pozoru nie dające się pogodzić . Książka jest przystępną mapą tego, jak można wspierać proces emocjonalnego dojrzewania”

Natomiast niemiecka badaczka i autorytet w dziedzinie psychotraumatologii,  Luise Reddemann pisze tak: „To obowiązkowa lektura dla wszystkich, którzy pracują z ludźmi, których więzi zostały zaburzone przez traumę.”

Na zakończenie jeszcze piękny cytat autora, który zawiera kwintesencję jego przekonań: „Istnieje w nas wszystkich spontaniczny ruch dążący do bycia w kontakcie. Nieważne jak bardzo jesteśmy wycofani lub izolowani i niezależnie od doznanych traum, w każdym z nas – tak jak roślina spontanicznie zwraca się do słońca – istnieje na najgłębszym poziomie tęsknota do zadzierzgnięcia więzi”.