terapiatraumy.pl

Dać świadectwo traumie

Terapia dawania świadectwa (Testimony Therapy) powstała w latach osiemdziesiątych, pierwotnie na potrzeby osób prześladowanych przez reżym Pinocheta w Chile.

muzeumpamieciDziś stosowana jest w terapii osób poszkodowanych przez państwo (ofiar tortur i ocalonych z wojen i aktów okrucieństwa). Stosowana jest zarówno w terapii traum, które miały miejsce wiele miesięcy czy lat wstecz, jak też jako interwencja w sytuacjach kryzysowych bezpośrednio po ucieczce.

Niektórzy terapeuci stosują także terapię dawania świadectwa w pracy z ludźmi, którzy doznali powtarzających się traumatycznych doświadczeń, niezależnych od działań państwa (np. wielokrotnych gwałtów).

Pacjent razem z terapeutą tworzy szczegółowy dokument oparty na swojej biografii, przywiązując szczególną wagę do traumatycznych wydarzeń.

Ta opowieść powstaje podczas kolejnych sesji i jest ciągle uzupełniana i poszerzana, aż z typowej dla traumy fragmentarycznej i pełnej sprzeczności relacji powstanie spójna opowieść, do której nie można dodać już nic istotnego. Ten raport jest podpisywany przez pacjenta i przez terapeutę. Jeśli pacjent ma takie życzenie, dokument zostaje dostarczony do organizacji praw człowieka, ażeby zwrócić uwagę światowej opinii publicznej na warunki panujące w danym kraju.

Jaki jest mechanizm działania terapii dawania świadectwa? Jak w technikach ekspozycyjnych w terapii behawioralnej wychodzi się z przekonania, że powtarzane zmaganie się z traumatycznymi treściami prowadzi do oswojenia się z emocjonalnymi i fizjologicznymi reakcjami na wspomnienia o traumatycznych doświadczeniach. Wychodzi się z założenia, że jeśli pacjent ciągle będzie sobie przypominał traumatyczne doświadczenia, to jego lęk i cielesne reakcje się zmniejszą, ponieważ przywyknie do tych wspomnień.

Dodatkowo terapia dawania świadectwa posługuje się aktywną rekonstrukcją autobiograficznych wspomnień. Pacjent wspólnie z terapeutą nadaje swoim wspomnieniom o traumatycznych doświadczeniach formę, która ułatwia przechowywanie ich w pamięci i tym samym przyczynia się do przepracowania i akceptacji traumatycznych przeżyć.

Gotowość do współpracy wzrasta dzięki temu, że opracowane opowieści służą dokumentacji naruszania praw człowieka. Terapia dawania świadectwa wychodzi więc naprzeciw potrzebie sprawiedliwości u poszkodowanych. Tym samym łączy cele psychoterapeutyczne i polityczne.

Terapia ta była już wielokrotnie opisywana i badana (m.in. na przykładzie uchodźców z Bośni). Nie ma dotąd ścisłej ewaluacji w sensie kontrolowanych badań. Najczęściej podkreśla się, że: zmniejszają się objawy depresji, zmniejsza się intensywność przeżywania wspomnień, zmniejszają się zachowania unikowe i nadmierne pobudzenie. Ostatecznie zmniejszają się objawy i intensywność PTSD.